Langzaam voel ik ze weer: mijn Vleugels integreren eindelijk op Aarde

Vorige Artikel 96 van 126 Volgende

Langzaam voel ik ze weer: mijn Vleugels integreren eindelijk op Aarde

Wellicht klinkt het voor sommige raar en vervreemdend, maar ik ga het toch maar opschrijven: Ik heb vleugels.

Vleugels als in onderdeel van mij, kloppend bij mijn vorm van wie ik ben.

Daar waar ik ooit gestart ben als klein lichtwezen, met al snel kleine ronde voelsprieten, zo ben ik nu al heel wat lichtjaren verder en samen met mijn grote wijde dragers.

Echter is  “samen” op deze aarde, toch anders.

1 van de “offers” die ik geleverd heb toen ik naar deze Aarde kwam, is het tijdelijke "loslaten" van mijn vleugels.

Simpel om het feit, dat Aarde in haar levensvormen toen ik geboren werd, nog niet de code had om geboorte mensenvorm met vleugels in te zetten. Dus ben ik geboren als mensje zonder tastbare vleugels, ook al zaten mijn vleugels er wel aan, echter onzichtbaar voor vele mensen ogen.

Waarbij ik vanuit mijn bewustzijn wel wist dat ik vleugels had, maar ik er als mens, lang niet altijd bij kon, als in het letterlijk voelen.

Ik heb bewust  het woord “offers” tussen aanhalingstekens geschreven, want het voelt dan wel als een offer, maar ik heb altijd geweten dat het een tijdelijk iets zou zijn.

En het tijdelijke lijkt langzaam klaar, want er komt beweging!

Mijn mensenvorm begint het te snappen, ik ben gekomen met vleugels en mijn aarde-vorm als in mens zijn, begint ze waar te nemen en ze te voelen.

Gevolg: de laatste weken, duwt en beweegt alles in mij en lijkt mijn hele lijf klaar voor de volgende aarde-licht integratie: de Vleugels mogen er aan, als in volledig voelbaar.

Een prachtig en intensief proces, wat ook kleine teleurstellingen met zich meebrengt.

Inmiddels doen mijn schouderbladen er letterlijk zeer van, als in beurs en is er toch enig verdriet als mens, omdat ze niet letterlijk zichtbaar uit mijn rug groeien.

Bemoedigend roepen mijn hersenen: dit gaat echt lukken, we blijven proberen.

Echter ik weet, dat het juist om het voelen gaat en niet de zichtbaarheid als in vaste materie. Simpel om het feit, omdat die DNA code hier op deze aarde er (nog) niet is.

Maar het is een cadeau, de pijn in mijn schouderbladen, de stromende aanhechtingspunten en de zwaartekracht die steeds vaker roept om de wind, wijds en Öpen.

Ik schud ze uit als ik opsta, spreid ze wijd als ik op de fiets zit en vouw ze zachtjes tegen me aan.

Heel eerlijk, natuurlijk wens ik dat ik op een dag waker wordt en ze als vanouds naast me liggen in ruststand. Dat ik met mijn handen erdoorheen kan en ze me optillen. 

Echter voor nu is het goed en ben ik al heel dankbaar, dat ik ze weer tastbaar kan voelen. Dat mijn mensenvorm zover is, dat deze integratie kon plaatsvinden in haar bewustZIJN en ze weet dat ze er zijn.

Dat Aarde weet, wie ik ben.

Velen zitten in allerlei transformatie processen, echter ik zit in een integratie!

Ik voel dat ik meer en meer aan het landen ben.

Vanuit mijn oorsprong AAN-wezig op deze aarde en 1 met deze Aarde, als in 1 vorm.

En zoals altijd al het plan was: inclusief mijn vleugels!

ps. ik ben niet de enige hoor op deze Aarde met vleugels, we zijn met velen op dit moment! En velen ervaren precies nu hetzelfde, hun vleugels gaan AAN.

 

Mariette Eikelboom

www.lichtfladderaars.com

 

 

 

 

Ons gastenboek hieronder, geeft de ruimte aan jou om wat te schrijven. Leuk als je dit doet! 

Gastenboek

  • 23-01-2021 - Ohh**mijn Zonnendrager** heb er vlinders van in mijn hart. Alles...  lees meer
  • 21-01-2021 - Zoveel Zin in ÖM😀
    Ik heb mij net ingeschreven op 21...  lees meer
  • 20-01-2021 - Vanaf het allereerste moment dat je vertelde over öm...  lees meer
Plaats een bericht

© 2014 - 2021 Ik adem wolkjes Licht & Liefde, samen met jou. | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel